Dövlətin gücü yalnız iqtisadi göstəricilərlə və siyasi institutlarla ölçülmür. Cəmiyyətin sosial rifahı, həssas qrupların müdafiəsi və vətəndaşların əsas sosial imkanlara çıxışı da dövlət siyasətinin mühüm göstəricilərindəndir. Müstəqilliyin ilk illərində iqtisadi keçid prosesləri əhalinin sosial vəziyyətinə ciddi təsir göstərdiyindən sosial siyasət xüsusi əhəmiyyət daşıyırdı.
Ulu Öndər Heydər Əliyevin dövlətçilik siyasətində sosial məsələlər iqtisadi islahatlarla əlaqəli şəkildə nəzərdən keçirilirdi. İqtisadi sistemin dəyişdirilməsi zamanı əhalinin sosial müdafiəsinin təmin olunması dövlət idarəçiliyinin mühüm vəzifələrindən biri idi. Bu yanaşma keçid dövrünün sosial nəticələrinin yumşaldılması baxımından əhəmiyyətli idi.
Sosial siyasətin mühüm istiqamətlərindən biri əmək münasibətlərinin və sosial təminat mexanizmlərinin hüquqi əsaslarının formalaşdırılmasıdır. Dövlətin sosial funksiyalarının qanunvericiliklə müəyyənləşdirilməsi və sosial ödənişlərin institusional sistemə salınması vətəndaşların dövlət qarşısındakı hüquqlarının daha aydın müəyyən edilməsinə imkan verir.
Sosial siyasətin digər tərəfi regional və sosial bərabərsizliyin azaldılmasıdır. Dövlət investisiyalarının müxtəlif bölgələrə yönəldilməsi, infrastrukturun inkişafı və xidmətlərə çıxışın genişləndirilməsi ölkənin ayrı-ayrı əraziləri arasında sosial-iqtisadi fərqlərin tənzimlənməsinə xidmət edə bilər.
Beləliklə, 1993-cü il, 3 oktyabr — Ulu Öndər Heydər Əliyevin Prezident seçilməsi ilə Azərbaycan tarixinin yeni mərhələsi başlandı. Bu mərhələdə sosial siyasət dövlətçiliyin ayrılmaz hissəsinə çevrildi və iqtisadi dəyişikliklərin cəmiyyət üçün nəticələrinin idarə olunması dövlət siyasətinin mühüm istiqamətlərindən biri kimi formalaşdı.
Əminə Kərimova,
YAP Nizami rayon təşkilatının “Nəsimi küçəsi, 34” ərazi partiya təşkilatının sədri
